Bir insanı olduğu gibi görebilmek, onun kendine özgü bireyselliğinin farkında olmaktır. Sömürüden uzak bir hayranlık halidir.

Karşılıksızdır ve çocuğun yaşamını onaylar. Ancak Fromm, annenin çocuğu sadece "bebek" olduğu için değil, büyümesine izin vererek de sevmesi gerektiğini vurgular.

Narsisizm ile karıştırılmamalıdır. Kendini sevmeyen birinin başkasını sevmesi imkansızdır; çünkü sevgi bölünmez bir bütündür.

Karşımızdakini yüzeysel değil, özünde tanımak. Onun öfkesinin ardındaki acıyı veya kaygıyı görebilecek derinliğe ulaşmaktır. Sevgi Türleri Kitap, sevginin farklı tezahürlerini ustalıkla ayırır:

İnsanın birliğe duyduğu ihtiyacın dini boyuttaki yansıması. Modern Toplum ve Sevginin Çöküşü